قلب سرخ

گفتی دوستت دارم و رفتی . من حیرت کردم . از دور سایه هایی غریب می آمد از جنس

دلتنگی  و اندوه  و غربت و تنهایی  و شاید عشق . با خود گفتم هر گز دوستت نخواهم

داشت . گفتم عشق را نمی خواهم . ترسیدم  و گریختم . رفتم تا پایان هر چه که بود و

گم شدم . و این ها پیش از قصه ی لبخند تو بود.

جای خلوتی بود . وسط نیستی . گفتی : « هستم . » نگریستم ، اما چیزی نبود .

گفتم : « نیستی .» باز گفتی : « هستم. » بر خود لرزیدم و در دل گفتم نه ،

نیستی . این جا جز من کسی نیست . بعد انگار گرمای تو در دل ام ریخت . من داغ

شدم ، گر گرفتم  تا گبج شدم و بعد لبخندی زدی و من تسلیم شدم . گفتم : « هستی !

تو هستی !این من هستم که نیستم .» گفتی : « غلطی . » و این هنوز پیش از قصه

ی دست های تو بود

وقتی رفتی اندوه ماند و اندوه . از پاره ابر های هجر باران شوق می بارید و این تکه گوشت

افتاده در قفس سینه ام را آتش می زد . و من ذوب می شدم  وپروانه ها نه ، فرشته ها

حیرت می کردند و این وقتی بود که هنوز دست هات انگشتان ام را نبوییده بودند.

یک شب که ماه بدر بود و چشم هاش را گشوده بود تا با اشتیاق به هر چه که دل اش می

خواهد خیره شود ، تو شرم نکردی و ناگهان با انگشتان دست هات هجوم آوردی تا دست

هام را فتح کردی . انگشتان ات بر شانه ی انگشتان ام تکیه زدند و در آغوش آن ها غنودند.

تو ترانه های عاشقانه می سرودی ، من اما همه ترس شده بودم . چیزی درون ام فریاد می

کشید. چیزی شعله ور می شد . شراره های عشق می سوزاند و خاکستر می کرد و همه از

انگشتان تو بود.من نیست شده بودم . گفتی : « حال چگونه است ؟ » گفتم : « تو

همه آب ، من همه عطش . تو همه ناز ، من همه نیاز . تو همه چشمه ، من همه تشنگی .»

گفتی : « تو هم چنان غلطی. » و این هنوز پیش از قصه ی نگاه تو بود.

فرشته ای پر کشید تا نزدیک تر آید و در شهود با ماه انباز شود . من به خاک افتادم. ناخن

هام را با انگشتان ات فشردی و لبخند پاشیدی . گفتی : « برخیز ! » گفتم : «

نتوانم. » بعد ناگهان چشم هات تابیدند و من تاب از کف دادم . مرا طاقت نگریستن نبود

اما توان گریستن بود. بعد تو اشک هام را از گونه هام ستردی . فرشته پیش تر آمده بود .

من گویی در چیزی فرو می رفتم . گفتم : « این چیست ؟ » گفتی :« اندوه !

اندوه ! » بعد فروتر رفتم . بعد تو دست بر سرم نهادی  و مرا در اندوه غرقه کردی  .

فرشته از حسادت لرزید  و بال هاش از التهاب عشق من سوخت . گفتی :« حال چگونه

است ؟» دیگر حالی نبود . عاشقی نبود . عشقی نبود . فرشته ای نبود . هرچه بود تو

بودی . بعد تو لبخند زدی و گفتی : « چنین کنند با عاشقان

مصطفی مستور-چند روایت معتبر